Categorie: Hoofdstuk 9

De wil was er nog wel, maar de knieën maakten het voetballen heel lastig.

Dus nu gestopt. 

Vanaf mijn negende jaar tot mijn achtenzeventigste heb ik gevoetbald.

Wel met enkele kortere onderbrekingen.

Voor mijn negende voetbalde ik alleen met vriendjes.

Als ik naar school ging, mocht ik gewone schoenen aan.

Thuis moest ik klompen aan.

Dat voetbalde heel pijnlijk.

Stiekem deed ik wel eens mijn schoenen aan om te gaan voetballen.

Mijn moeder zag dat altijd direct door de kale neuzen van de schoenen.

Terwijl ik met spuug had geprobeerd om de schoenen er goed uit te laten zien.

Toen ik negen was, mocht ik echt op voetballen.

Bij Te Werve in Rijswijk.

Heel mooie tijd gehad. 

Pupillen, junioren, senioren.

Leuke teams.

Geregeld kampioenschappen gevierd.

Later bij SC Genemuiden gespeeld.

Daarna bij de vv Diepenheim.

In Dalen gespeeld in het veteranen team en dat was ook erg leuk.

Rond mijn 50e jaar gestopt.

Later begonnen met walking voetbal.

Was heel leuk.

Maar nu echt helemaal gestopt.

Heb het met een lied aangekondigd.

Zelf geschreven, met AI muziek erbij.

Dat vonden ze mooi.

Afscheid genomen van de jongens. 

Werd fijn toegesproken, kreeg mooie cadeaus.

Nog een laatste keer meegedaan.

Iedereen liet mij mijn gang gaan.

Was erg aardig van de jongens.

En nu is het voetbal dus voorbij.

Was mooi.

Heel mooi.

Heb de jongens bedankt met afscheidslied.

Weer zelf geschreven en met de muziek van AI.

Al mijn oud-teamgenoten hartelijk dank voor al die mooie wedstrijden.

En de fijne derde helften.

https://suno.com/s/OrKjkzCidSfQTwe0

https://suno.com/s/7rAF38nZmHADgXLA

Dit jaar zijn wij met onze vakantie ruim twee weken in Zweden geweest. 

Wij gingen weer naar Läckeby, dat ligt vlakbij Kalmar en de camping ligt op een landtong aan de zee.

Mooie camping.

Gaan we steeds heen.

M. boekt altijd dezelfde plek.

Prachtige plek, ruim uitzicht op zee.

Weinig kampeerders, het was eind van het kampeerseizoen.

Gewandeld, rondgereden.

Naar Mönsterås, prachtige route langs de kust.

Naar Öland meerdere keren geweest. 

Mooi eiland, middenop ligt de Alvaret, een ruig terrein, veel stenen, weinig begroeiing.

Onherbergzaam in de winter volgens mij.

Meerdere keren gevallen.

Komt door honden, denk ik.

Het is fijn iemand de schuld te geven.

Mijn evenwicht is echter wat minder.

Scheur in jas.

Ook een in broek.

En op handen, benen en hoofd nieuwe littekens.

Je kunt zien dat ik geleefd heb in Zweden.

Belangrijker dan vallen is opstaan.

Dat kan ik nog steeds uitstekend.

In een keer terug gereden.

M. kan de route goed bepalen en houdt mij op de juiste weg.

Ze converseert tijdens de rit met het navigatiesysteem van de auto.

Is volgens haar achterhaald systeem.

Ze communiceert ook met Google Maps.

Die zit er geregeld naast vindt M.

En ze heeft de ANWB-kaarten op schoot.

Ze controleert alles.

Zo rijden wij in recordtijd naar huis.

Terugreis duurde 16 uur, inclusief pauzes en veerboot.

Toptijd.

Maar daar gaat het niet om.

Het was een fijne vakantie in een mooi land.

En we zijn weer heelhuids terug.

Op wat kleine krassen na.

Voor het eerst samen op vakantie

Met de brommers naar de kust

Tassen, pannen en een gasstel 

Luchtbed, slaapzak ook een lampje

Alles paste in ons kleine tentje

Wij konden ons geluk niet op

Harde wind en regen op de tent

Mijn arm om je heen, je hoofd op mijn schouder 

Samen wakker liggen luisteren

Het mocht altijd wel zo blijven, altijd

Kinderen kwamen, een hond erbij

Dagen zwemmen, samen spelen

Warme zomers, korte nachten

Veel lezen en nog meer wandelen 

En altijd denken over vroeger

Alleen het tentje en met jou

Harde wind en regen op de tent

Mijn arm om je heen, je hoofd op mijn schouder 

Samen wakker liggen luisteren

Mijn neus in je zachte blonde haar

Het ijzeren gordijn opzij geschoven

De glasnost lag nog in het verschiet

Ons schamen voor te veel hebben

Minder staat geluk niet in de weg

Dat had ik vroeger al ondervonden

Veilig samen in die kleine tent

Harde wind en regen op de tent

Mijn arm om je heen, je hoofd op mijn schouder 

Samen wakker liggen luisteren

Ik fluisterde lieve woordjes in je oor

Grote reizen, lange vluchten 

Indrukwekkende wildernis, echte natuur

Alles groot en ruim en veel

Zo veel ontdekt en ook ervaren

Eindeloos ver en toch vertrouwd

Maar in die tent was het nog fijner

Harde wind en regen op de tent

Mijn arm om je heen, je hoofd op mijn schouder 

Samen wakker liggen luisteren

Jij fluisterde liever woordjes in mijn oor

Nu de bergen in en wandelen

Langzaam lopen op het strand

We raken echt wel wat op leeftijd

Herkenning vervangt het avontuur

Maar oh, wat heb ik soms nog heimwee

Naar wind en regen op ons tentje

Harde wind en regen op de tent

Mijn arm om je heen, je hoofd op mijn schouder 

Samen wakker liggen luisteren

Het mocht altijd wel zo blijven, altijd

Deze tekst is van mij. Mijn spreekstem werd door AI getransformeerd tot zangstem. Zij maakten ook de muziek.

https://suno.com/s/UObSOdDl8YcjT6GU

This holiday we went to Sweden with our caravan 

We stayed in Läckeby for more than two weeks 

We’d been there many times before 

And yes, it was all still the same 

Our campsite looked out over the sea 

And it was very quiet again

Oh we love Sweden in September 

It is lovely and there are no kids 

They’re all back at school 

And we enjoy the quietness

We drove by car to Mönsterås 

The road is so nice and scenic 

In Strömsrum you feel the nineteenth century 

With oaks so big and old and beautiful 

I wish they could tell what they’d seen 

In all the years they stood there

Oh we love Sweden in September 

It is lovely and there are no kids 

They’re all back at school 

And we enjoy the quietness

We went several times to Öland 

The road goes over the longest bridge you’ve ever seen 

The island is very special, with many beaches 

In the south you can watch special birds 

In the middle there is a large, empty, rugged area 

It’s called the Alvaret, with unique flora and hiking trails

Oh we love Sweden in September 

It is lovely and there are no kids 

They’re all back at school 

And we enjoy the quietness

The Swedish people we met were friendly 

And they were all relaxed and helpful 

Our dogs liked the paths we walked 

And especially they were fond of the sea 

And most of all I liked to see 

All the Volvos and Saabs on the road

Oh we love Sweden in September 

It is lovely and there are no kids 

They’re all back at school 

And we enjoy the quietness

Deze tekst schreef ik. Mijn spreekstem werd door AI gebruikt om er een zangstem van te maken, de muziek is van AI

https://suno.com/s/SFJAGOkQGIHna7lu

https://suno.com/s/Jt0nPRrxytsPvdo1

Mijn eerste wolf

Nog nooit had ik een wolf in het echt gezien.

Nu wel.

Ik las berichten over de wolf met veel interesse.

En met afschuw als ze weer eens op wrede wijze vee hadden vermoord.

In het bos vroeg een voorbijganger mij soms of ik niet bang was, want mijn honden liepen altijd los in het bos in Gees.

Nee, ik ben niet zo bang aangelegd.

Nu is het anders geworden. 

Ik was op mijn wandeling met de honden bijna terug bij de auto, toen ik op het pad een reekalf zag.

Dat dacht ik tenminste.

Ik deed de honden aan de lijn.

Reekalf bleef op het pad staan en dat is bijzonder.

Toen ik dichterbij kwam, zag ik dat het een wolf was.

Ik schreeuwde, maakte veel lawaai en mijn honden bleven dicht bij mij.

De wolf liep van het pad af en leek in het bos te verdwijnen.

Ik liep door.

Toen ik opzij keek waar de wolf in het bos was gegaan, bleek hij daar nog te zijn.

Op 25 meter afstand keek hij (zij?) naar mij en naar mijn honden. 

Hij liep wat heen en weer en leek niet onder de indruk van mij.

Hij was niet schuw.

Ik maakte toch maar wat foto’s, vooral om dit verhaal thuis kracht bij te zetten.

Ik liep door, zette de honden in de auto en ging naar huis.

Ik durf mijn honden daar niet meer los te laten lopen.

Wandel nu in Oosterhesselen bij de Klencke.

Mooi terrein, open, kan een wolf van afstand aan zien komen.

Denk ik.

Heb Staatsbosbeheer bericht gestuurd dat ik in Gees een wolf was tegen gekomen.

Antwoord was ontluisterend.

“Die wolf is niet van ons, dus wij doen niks.”

Tot zover de beheerder.

Zag foto’s langskomen van wolf met jongen.

In Gees.

Avontuurlijke wandelingen kun je daar nu maken.

Ik ga niet meer.

https://suno.com/s/EwT7lsvwwAj7feYs

Bezoek aan de fysiotherapeut leverde op dat de meniscus het probleem was en dat de oefeningen die ik deed goed waren.

Blijf maar oefenen, was het adagium.

Het schoot niet op.

In maart door huisarts verwezen naar de orthopeed.

Foto van knie gemaakt en de orthopeed zei dat hij het mij ging uitleggen.

Dat is de inleiding op dat hij niks ging doen.

En dat klopte.

Volgens hem artrose en waarschijnlijk probleem met meniscus, maar “ op uw leeftijd is oefenen het beste”.

Dus dagelijks blijven oefenen.

Eindelijk in mei ging het vooruit. 

Ik kon weer een uur wandelen zonder pijn.

Hoera!

Padellen ging zonder pijn en het walking football ging redelijk, want hardlopen lukte nog niet zo goed.

Bij onze variant op walking football mag je hardlopen als je de bal niet hebt.

Ik moet tevreden zijn volgens M.

Ben ik wel.

Een beetje.

Wil eigenlijk ouder worden zonder beperkingen.

Maar kom daar maar eens om op mijn leeftijd.

Af en toe heb ik een terugval.

Dat schijnt er bij te horen. Doet dan even een week stevig pijn.

Blijven oefenen en na twee weken is het weer als vanouds.

Nou ja, zoals een tijdje terug dan.

Accepteren valt te leren, maar is wel lastig.

Zeker als je ouder bent.

Wekelijks padel ik twee keer anderhalf uur, ik voetbal (walking…) een keer een uur en dagelijks wandel ik met de honden in totaal ongeveer twee uur. 

Waar mogelijk pak ik de fiets om naar het dorp te gaan.

Ik vind dat ik voldoende beweeg.

Laatst ging het mis.

Tijdens het (langzaam) voetballen voelde ik bij het draaien een kleine tik in de knie.

Lastig gevoel.

Dat werd de dagen erna een steeds pijnlijker gevoel, ik kon nog maar een paar honderd meter zonder pijn lopen.

Het deed machtig zeer, ook ‘s nachts.

Paracetamol werd een strijdmakker.

Huisarts dacht aan beschadigde meniscus.

Conservatieve behandeling was het oordeel.

Vroeger kreeg je een kijkoperatie, maar de conservatieve behandeling schijnt hetzelfde effect te hebben.

Dat houdt in weinig pijnstillers, rustig aan en stoppen als het pijn doet.

Dat vonden de honden niet fijn, dus toch maar wat langer lopen met pijn.

Op internet bij fysiotherapeuten oefeningen gezocht.

Veel fietsen op de hometrainer, squats maken, beenspieren oefenen, traplopen.

Dagelijks drie keer.

Na enkele weken werd resultaat voelbaar.

Kon steeds langer lopen zonder pijn.

Kwam de auto weer in en uit zonder me vast te grijpen aan de dakrand en het stuur.

Na acht weken was ik klaar voor een eerste potje padel.

De jongens hielden rekening met mij.

Na iedere set pauze en water drinken.

Ze sloegen de ballen niet zo hard op mij.

Na tien weken vond ik dat ik wel weer kon voetballen.

De jongens gezegd dat ik me nog niet zo snel beweeg, maar dat was geen probleem.

Volgens hun deed ik dat al nooit.

Na het warmlopen voor het voetballen, voelde ik de eerste pijntjes opkomen en na een half uur was het over, ik stopte.

Gaf niks, volgens de jongens.

Ze hadden bij de wereldbekerwedstrijden schaatsen gezien dat sommige schaatsers na het startschot een meter schaatsten en dan stopten.

Ze zeiden dat ik dat in het vervolg ook wel kon doen.

Na het beginsignaal aftrappen en gelijk gaan douchen en alvast in de kantine gaan zitten.

Samen met de jongens een biertje drinken, bruin fruit eten en naar huis gaan.

Dan hoorde ik er toch bij.

Meelevende jongens.

Lopen gaat nu weer wat minder.

Volgende week naar de fysiotherapeut.

Luisteren naar zijn analyse en oefeningen.

Komt misschien wel weer goed.

Hoewel ik denk dat topsport er niet meer in zit.

Maar je weet nooit.

Wandeling op zondagochtend

Al heel lang wandel ik iedere zondagochtend ongeveer twee uren in het bos bij Gees met de honden.

Andersson, onze oudste hond die ruim 10 jaren telt, kent de route uitstekend en dat mag ook wel na zoveel jaren. Hij is een kruising tussen een Ierse setter en een Schotse  collie. Hij heeft het gedrag van een collie, is heel waakzaam, alert, gehoorzaam en slim.

Oliver, onze jongste die bijna een jaar is, kent weinig regels, volgt Andersson en luistert als hij zin heeft. Hij beschouwt zijn oren nog als ornamenten. De lessen van de puppy-cursus past hij nog niet allemaal toe.

Afgelopen zondag was het weer uitstekend. Als de honden uit de auto gaan, Andersson springt en Oliver, in het normale leven Olle genoemd, til ik eruit. 

Dat wordt wel steeds lastiger, want hij weegt ruim 32 kilo. 

Het is de vaste gewoonte van Andersson om eerst luid blaffend het eerste pad over te rennen, weer terug te komen en nog een keer blaffend het pad en voor de zekerheid de zijpaden over te rennen. Een soort “Kilroy is here” zeg maar.

Olle heeft tijd nodig. Uitgebreid snuffelen, plas hier, plas daar, poepen ook. Daarna huppelt hij voor mij uit en volgt Andersson.

Ik loop een vaste route waarbij ik paden met andere wandelaars probeer te mijden.

We komen ook langs paden waar altijd wandelaars met loslopende honden lopen.

Hoewel ik Olle probeer tijdig aan de lijn te doen voordat hij naar andere honden rent, mislukte dat deze zondag. Ineens stormde hij weg, sloeg een pad in en in de verte, hij was zeker 200 meter weg, hoorde ik luid geblaf. Hij had een  andere hond gevonden. Andersson liep bij mij en samen gingen wij zo snel mogelijk Olle zoeken.

Hij was makkelijk te vinden, want hij speelde uitvoerig met een hond. Hij kwam niet bij mij.

Toen er meer honden bij kwamen, verlegde Olle zijn aandacht naar de nieuwkomers. Met hulp van een hondenbaasje kon ik Olle aan de lijn krijgen en meenemen. Hij vond het heel jammer dat hij niet meer mocht spelen en de andere honden zo te zien ook, want Olle kan heel enthousiast zijn en gaat goed met iedereen overweg. 

Andersson was steeds bij mij gebleven. Hij vindt sommige andere honden, liefst vrouwtjes, wel leuk, maar speelt weinig, hij is solitair. Hij speelt wel met Olle, maar na 10 minuten heeft hij er genoeg van en reageert hij niet meer op de pogingen van Olle om te spelen. 

Thuis gaat Andersson dan liggen en Olle gaat op strooptocht in het kippenhok om een eitje te scoren. Hij eet ze rauw, maar heeft nog wat moeite om het goede ei uit te zoeken tussen de kunsteieren. Overal in de tuin vind ik kunsteieren.

Toen wij doorliepen in het bos, beide honden scoorden nog even een smerige sloot, zagen wij een rijtuigje met twee paarden ervoor aankomen. Ik deed beide honden aan de lijn en ging naast het pad staan. Andersson kent dit fenomeen goed en blijft altijd rustig. Olle vindt het uiterst interessant en ik moest de lijn kort houden, want hij was duidelijk opgewonden van zulke bijzondere dieren. Toen ze voorbij waren, trok Olle mij omver, hij wilde achter de paarden aan. Ik viel, maar hield hem goed vast. Niks gebroken, gescheurd of bebloed, maar het leidde wel tot een pedagogisch gesprekje met Olle. Ik denk niet dat hij het begreep.

Terug naar de auto. Andersson gaat met de voorpoten op de bumper staan en ik til hem aan de achterpoten in de achterbak. Olle heeft deze truc nog niet door. Het blijft nog een worsteling om hem in de auto te krijgen en het komt erop neer dat ik hem in de auto til. Ik weet niet hoe lang ik dat nog volhoud.

Ook deze wandeling duurde twee uur. 

Fijne wandeling, lieve honden, mooie zondagochtend.