Mijn eerste wolf
Nog nooit had ik een wolf in het echt gezien.
Nu wel.
Ik las berichten over de wolf met veel interesse.
En met afschuw als ze weer eens op wrede wijze vee hadden vermoord.
In het bos vroeg een voorbijganger mij soms of ik niet bang was, want mijn honden liepen altijd los in het bos in Gees.
Nee, ik ben niet zo bang aangelegd.
Nu is het anders geworden.
Ik was op mijn wandeling met de honden bijna terug bij de auto, toen ik op het pad een reekalf zag.
Dat dacht ik tenminste.
Ik deed de honden aan de lijn.
Reekalf bleef op het pad staan en dat is bijzonder.
Toen ik dichterbij kwam, zag ik dat het een wolf was.
Ik schreeuwde, maakte veel lawaai en mijn honden bleven dicht bij mij.
De wolf liep van het pad af en leek in het bos te verdwijnen.
Ik liep door.
Toen ik opzij keek waar de wolf in het bos was gegaan, bleek hij daar nog te zijn.
Op 25 meter afstand keek hij (zij?) naar mij en naar mijn honden.
Hij liep wat heen en weer en leek niet onder de indruk van mij.
Hij was niet schuw.
Ik maakte toch maar wat foto’s, vooral om dit verhaal thuis kracht bij te zetten.
Ik liep door, zette de honden in de auto en ging naar huis.
Ik durf mijn honden daar niet meer los te laten lopen.
Wandel nu in Oosterhesselen bij de Klencke.
Mooi terrein, open, kan een wolf van afstand aan zien komen.
Denk ik.
Heb Staatsbosbeheer bericht gestuurd dat ik in Gees een wolf was tegen gekomen.
Antwoord was ontluisterend.
“Die wolf is niet van ons, dus wij doen niks.”
Tot zover de beheerder.
Zag foto’s langskomen van wolf met jongen.
In Gees.
Avontuurlijke wandelingen kun je daar nu maken.
Ik ga niet meer.
